apinya room

วันที่ต้องดึงฟันกับเมนูคิดเองเออเอง

...

>เป็นที่รู้กันว่าอาการหลังไปดึงฟัน โดยเฉพาะดึงส่วนของฟันกรามนั้น

โอโห้ โคตรทรมานสุดๆ โดยเฉพาะเวลาที่ท้องหิว แต่มันดันเคี้ยวไม่ได้นี่สิ

 

>วันนี้ก็เลยลองทำข้าวต้มกินเอง (แบบมั่วๆ) ตามแบบฉบับคนอยู่อพาทเม้นคนเดียว

 

 1. ข้าวกล้อง จะเป็นข้าวสวยหรือข้าวสารก็ได้

2. เห็ดเข็มทอง

3. ปลาทอด

 

1. คนอร์

 

  . ต้มน้ำให้เดือดใส่คนอร์ลงไป รอจนคนอร์ละลาย ใส่ข้าวสวยที่เตรียมไว้

ต้มไปเรื่อยๆ จนกว่าข้าวสวยจะเปื่อย

  . เมื่อข้าวเปื่อยแล้ว ก็ใส่เห็ดเข็มทองลงไป รอ 3 นาที 

  . จากนั้นก็ตักข้าวต้มที่ละม้ายคล้ายว่าจะเป็นซุปเห็ดอยู่กรายๆ ใส่ถ้วย (แอบคิดเอาเองนะ 55)

เลาะเนื้อปลาทอดออกมา แล้วโรยหน้าข้าวต้ม เป็นอันว่าเสร็จเรียบร้อย 

 

 อย่าถามว่าอร่อยไหม เพราะมัน...อร่อยมากกก 55

ไม่รู้ทำไมหลายวันมานี่ ถึงได้รู้สึกหวั่นไหวกับการอยู่คนเดียวเหลือเกิน

รู้สึกได้เลยว่าทุกก้าวย่างที่เดินไปในที่ไหนๆ มันเหงา มันเฉา และเดี่ยวดายอย่างไรบอกไม่ถูก

อยากมีครอบครัว อยากมีเพื่อน อยากมีใครสักคนมายืนอยู่ข้างๆ
มาคอยชี้แนะว่าชีวิตควรเป็นเช่นไรต่อไป

บางคราวเจอคนรู้จักก็แค่ยิ้มให้ที่มุมปาก ไม่มีเรียวแรงที่จะสนุกสนาน หยอกล้อเหมือนเก่า

แต่พอไปเจอใครใหม่ที่มีท่าทีอยากปะติดปะต่อด้วย ก็กลับรู้สึกไม่อยากรู้จัก
ไม่อยากปฎิสัมพันธ์ อย่ามารู้จัก เพราะไม่อยากทักในเวลาที่บังเอิญเจอกันอีกครั้ง

 

ความรู้สึกความขัดแย้งภายในตัวเองเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
รู้สึกเหงา อยากมีใคร แต่พอมี ก็รู้สึกอยากปล่อยมือ 
อยากเป็นอิสระ อยากหมุนรอบตัวเองโดยไม่อะไรมารั้งเอาไว้

ความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังรอการมาของใครสักคน หรืออะไรสักอย่างอยู่ตลอดเวลา 
ซึ่งคำตอบมันอาจเป็นแค่สายลม แสงแดด หรือคนแปลกหน้าสักคน ซึ่งคาดเดาอะไรไม่ได้
แต่แค่อยากเดินไปเจอ อยากพบ อยากรู้จัก อยากสัมผัสก็เท่านั้นเอง

 

ชีวิตคงนิ่งมานานเกินไปแล้วมั้งเรา คงต้องเดินทางออกไปเจออะไรซะบ้าง

เพราะชีวิตมันต้องมี story, เขาว่ากันอย่างนั้น

 


 

 

ทันทีที่ถึงเป้าหมายของการเดินทางในเช้าวันนี้ 
ซึ่งเป็นที่เดิมๆ ทางเดิมๆ ที่มาอยู่ทุกวันเป็นเวลาปีกว่าแล้ว

แต่ในวันนี้พอมองออกไปรอบๆ ตัว ทำไมมันถึงได้รู้สึกอึดอัดที่จะอยู่

รู้สึกเหนื่อยที่หายใจร่วมกับผู้คนบนพื้นที่ตรงนี้ 

ไม่มีใครที่อยากรู้จัก หรือถ้ารู้จักก็ไม่อยากทัก อยากเดินเลี่ยงไปไกลๆ

 

จริงๆ แล้วทุกคนที่นี่ก็ดี มีน้ำใจ แต่เพราะพวกเขานิ่ง ในขณะที่ฉันอยากวิ่ง
อยากเติบโต อยากตื้นเต้น อยากสนุกสนาน

 

 

 

เป็นอีกครั้งที่เดินตากฝนกลับห้อง โดยที่ไม่แคร์ว่าฝนจะตกหนักแค่ไหน

รู้แต่เพียงว่ายิ่งก้าวไปข้างหน้า ฝนที่ตกมาหนึ่งเม็ด เพิ่มเป็นสองเม็ด สามเม็ด สี่เม็ด จนนับไม่หวาดไม่ไหว

แต่เท้าก็ยังคงก้าวต่อไป ต่อไป ต่อไปเรื่อยๆ จนถึงห้องแบบเปียกโซก

ทำไมมันถึงได้รู้สึกเหงาขนาดนี่เนี่ย